Aambeien (hemorroïden)

Wat is het? 

Aambeien (hemorroïden of speen) zijn het gevolg van de uitzetting en verzakking van het bloedvatrijke weefsel rond de anus. Dit bloedvatrijke weefsel heeft zowel een uitwendig als een inwendig deel; beide kunnen klachten geven. In het ontstaan van aambeien zou de aard van de voeding een rol spelen. Zo maken we met vezelarme voeding minder en hardere stoelgang aan, en persen we meer bij de ontlasting, wat het bloedvatrijke weefsel doet uitzakken. Een andere mogelijke verklaring is het uitpuilen van de elastische ligamenten die het bloedvatrijke weefsel ondersteunen. Deze ligamenten verzwakken immers bij het ouder worden. In principe kunnen aambeien geen kwaad. Het kan soms voorkomen dat ze bloedingen geven, verder uitzakken en aanleiding geven tot (zeer) pijnlijke trombose.

Hoe vaak komt het voor? 

Aambeien komen zeer vaak voor. Drie op vier volwassenen heeft er ooit last van.

Hoe kun je het herkennen? 

Naargelang de ernst worden vier graden onderscheiden:
– graad 1: enkel beginnende uitzakking van de weefsels, uitwendig niet zichtbaar.
– graad 2: de aambeien worden zichtbaar bij het persen, maar verdwijnen terug bij ontspannen.
– graad 3: de aambeien puilen naar buiten uit, maar je kunt ze nog terugduwen met de vinger.
– graad 4: terugduwen van de aambeien kan niet meer, ze zijn continu zichtbaar aanwezig.
Het belangrijkste teken van aambeien is bloedverlies. Meestal is dit zeer beperkt, en zie je enkel wat bloed op het toiletpapier na de ontlasting of in de slip. Soms vormt zich een klonter in zo’n uitgezakt bloedvat (een trombose). Dan krijg je een pijnlijke knobbel die gemakkelijk bloedt. Ook jeuk rond de anus komt nogal eens voor. Bloed vermengd met de stoelgang is een alarmsignaal, want het kan het eerste teken zijn van een darmgezwel.

Hoe stelt je arts de aandoening vast? 

De meeste artsen doen eerst een eenvoudige inspectie om te zien of er uitwendig zichtbare aambeien zijn, en of er geen andere oorzaak is voor de klachten. Er zal je ook gevraagd worden om tijdens het onderzoek te persen. Daarna volgt altijd een inwendig onderzoek. Met de vinger wordt naar de aanwezigheid van inwendige aambeien gevoeld. Terzelfdertijd kan worden nagegaan of er aan de uitgang van de endeldarm geen gezwellen aanwezig zijn, en kan bij de man ook de prostaat worden onderzocht. Bij twijfel zal je altijd verwezen worden voor een bijkomend kijkonderzoek van de dikke darm.

Wat kun je zelf doen? 

Het onderhouden van een goede, malse stoelgang is van groot belang. Zorg daarom voor een voeding met voldoende afwisseling en genoeg vezels: eet veel groenten en fruit, en vooral veel rauwkost, en drink steeds voldoende. Als je slecht naar het toilet kunt, en eerder harde stoelgang hebt, kun je tijdelijk een laxeermiddel nemen. Bespreek dit wel met je arts. Consulteer hem zeker als je ouder bent dan 50 jaar en je voor het eerst rood bloedverlies hebt.

Wat kan je arts doen? 

Aambeien die geen last geven, behoeven geen behandeling. Persoonlijke hygiëne is zeer belangrijk.
Obstipatie moet behandeld worden (eventueel met een gepast laxeermiddel).
Bij jeuk wordt soms een crème voorgeschreven.
Een bloedklonter wordt onder plaatselijke verdoving verwijderd.
Grote aambeien die naar buiten uitpuilen (graden 3 en 4) worden chirurgisch behandeld. De arts kiest hetzij voor injecties die de aambeien doen verschrompelen, hetzij voor een ingreep.

Bron

www.ebmpracticenet.be

verschenen op 28/12/2013
Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s